Temablogg: Søstrene Snuse

Velkommen til enda eit temablogginnlegg! Denne gangen gjer eg eit djupdykk i arkivet og hentar fram fotos av meg og mi kjære lillesøster Karoline. (Sånn at det er sagt Karoline; det er ei ære å bli valgt ut til temabloggen altså, berre så du veit det.)

Begynner med eit fint og representativt bilde av oss. Good old times! Idyllisk familieliv på Sagøyra. Dette var julekortbilde eit år eller to (eller tre). Frå venste; Jørgen, Karoline og meg. Men det ser dåke vel?

Idyllen fortsetter: i oktober i 2008 reiste vi til Amsterdam sammen med mamma og Garret for å feire mamma sin 35-årsdag. Det var kjempetrivelig og vi fekk ordentlig kjørt oss på familiesammenkomst.

Innhopp og fest hos Jon Gjerde i 2007 (trur eg). Syns igrunn bildet tala masse for seg. Her er det snakk om lillesøster på langt-under-myndig men som likevel er med å herje med fallskjermklubben og glir inn i miljøet som ingenting. Finfin dag det der :-) Frå venstre og rundt: Karoline, Reserve-Philipp, meg, Philip, Martin og i midten; Camilla.

Familien møtes ein gang iblant, men sjeldan uten god grunn. Her i Majas konfirmasjon (god grunn) i 2009, som vart feira i Kong Oscars gate på både den eine og andre sida av vegen. (Lett tilgang til halvlitere på Våget Fetevare.) Super dag. På bildet: Karoline, Malin, Aurora, meg og Monika. Men Karoline; sånn pannelugg er vel første og siste gang...?

Dublin på overraskelsesbesøk i 2009 - dette var så kult! Karoline hadde fått tlibake noke penga frå SAS etter ein greie på vei til Roskilde, og valgte å reise til Dublin for det som var til overs. Ho spanderte til og med litt på meg. Så vi reise over sammen uten å sei eit kvekk til mamma på forhånd! Der blei vi ei veke og snuska rundt i gatene i begynnelsen av august. DEILIG! Bildet er knipsa i den mørke alléen mellom pubgata og husgata, som er fast stoppested for å knipse bilder når man er på vei heim etter fire-fem pints. Kjempekjekt!

Oktober 2010: Også i Dublin, ved IPA (Irish Parachute Association). Vi blei behandla strålande, og fekk komme på løft tidlig sjølv etter mange mange mange ferdig manifesterte løft foran oss. Digg med første søsterhopp i det herlige Irland! Flyet var den samme porteren som Æra har hatt heile sommersesongen 2010.
Utsikta? Tja. Grønt. Sauer. Etc.

Dette var det einaste anstendige bildet eg fant av oss etter at eg og Philip hadde spontankjøpt leiligheten i desember i 2010. Dette skulle sjølvsagt feirast, så alle fine folk blei invitert til Martin for litt gin og fjas. Her må ha vert tidlig på kvelden, eller i ein av pausene vi hadde mellom dansinga. Dritbra fest, som enda med at alle 14 forspilldeltakarane prøvde å kjøpe øl med falske 50-lapper på pub'en seinare på kvelden, og både eg og Philip blei nekta servering. (Dette har eg sjølvsagt blitt fortalt.) Finfin feiring!

Avslutter med eit fint og representativt bilde av oss. Ingenting gale her i gården. Ekstremsport og fest? Vi to? Aldri. 

Verdens mest fleksible frisørsalong?

Eg vil gjerne benytte anledningen til å slå eit slag for ein god venn av meg. Han er kjekk, morsom, interessant, stilig og veldig tøff. Han heiter Anders Tvedt og driver som frisør i salongen T-Contur i Øvregaten. Eg kjenner Anders gjennom Voss Fallskjermklubb, og dei siste åra har vi hatt fallskjermmiljøet til felles - og så har han jo blitt min faste frisør så klart!

Anders er stort sett sjølvlært som frisør, og har arbeida som frisør i mange år. Han har auge for det estetiske, og ser straks kva som må gjerast i ein flisete lugg eller falmen farge. Han arbeida på Vogue ein periode, og har bl.a. pryda dei svære plakatane med brudebilder som har vert i utstilling langs Hotell Norge i lang tid. Han styla for eksempel skuespillerne i den norske spelefilmen "Vegas" frå 2009.

 

Men han har også styla meg i nokre år no. Og eg er til stadighet forbløffa over hans evne til å gjere meg fornøgd. Til og med overgangen fra langt krøllete hår til hjelmsveis klarte han å ro i land som ein suksess, for ikkje å gløyme dei radikale raudfargane eg har pryda stussen med i snart eit år.

Anders er ein fallskjermboms. Han lever i ein rosa falmen campingvogn stort sett heile perioden frå tidlig mai og ut august, og der lever han på raudvin og grillmat. Ein karakter på feltet, som har opparbeida seg status som fallskjermfrisør. "Klipp for eit hopp" slo kraftig an sesongen 2010, der folka på feltet gjekk rundt og var fjong på håret til stadighet. (Uvant på eit fallskjermsenter, yes sir.) Då rigga Anders opp klappstol og håndkle i fri natur, diska opp med raudvin og raude bær, ein liten radio i bakgrunnen og utsikt mot landingsfeltet for dagens siste løft.

Fleksibelfrisøren; eg digga konseptet! Sjekk ut Anders på facebook:

T-contur på facebook
Bestill time på: 450 84 951

Bildene er lånt litt frå Anders si facebookside og litt frå Sunniva sin blogg. 

Days like this

Jajaja, eg veit. Facebook har tatt fullstendig overhånd og eg har nesten glømt at eg har ein blogg å følge opp. Men til alles store glede kan eg altså treffast der óg, etter minst 4 års vellykka avhold. Eit svakt øyeblikk, samt mange nye kolleger og venner fra fjern og nær var det som skulle til.

 Eg er tilbake i Nord. Her er det speilblank is med 20 cm djupe vanndammar på, liten kuling på kysten og  eit sant helvete å komme seg frå a til b, men det er PLUSSGRADER og det er LYST UTE. Det redder meg frå den sikre depresjon. I tillegg har eg planar om å tilbringe ettermiddagen i svømmehallen og der er det uansett vått. Så det skal eg ikkje klage på. Som bildet viser (Tromsø i slutten av mai i fjor) kan det vere ganske så fresht i Nord-Norge også. Bildet er tatt ca kl. 02.00.

Fredag var ein fin dag. Etter ei lang arbeidsveke med alt for masse busskøyring (to timar kvar dag) inviterte eg og Philip på pitapizza og vin hos oss. Anledningen var forspill til Shaun Bartlett og co på Madam Felle, og Caroline stilte opp med skjørt og vin og overnattingsplaner. Vi heiv oss tidlig avgårde på buss til byn, der Mubbz kommenterte sin egen status (herregud Stine) ved å sei; "Hehehehe, eg kan ikkje huske sist eg satt på bussen til byn en fredagskveld før klokken åtte og var småbrisen på vin"...

Konserten var ein knallsuksess, og det strømma inn folk frå fallskjermklubben heile kvelden. Til slutt måtte vi bruke scena som krakk, for det var ikkje plass andre steder. Vi stakk deretter på Huset for å drikke oss gode og (enda meir) brisne, men Mubbz holdt på å ramle i bordplata etter få minutters hardt arbeid med å holde augene åpne, og vi forstod straks konsekvensen av å sitte på bussen til byn en fredagskveld før klokka åtte, småbrisen på vin. Det er jo slitsomt for ein travel tobarnsmor som er oppe klokka seks kvar dag! Ho fekk nøklane mine og stakk heim. Det tok meg ca fire minutt å innsjå at eg burde blitt med. Så eg heiv meg rundt og stilte meg ved bussholdeplassen på Møhlenpris og venta på nattbussen. Som aldri kom. Eg trur til og med eg sov litt der eg stod og venta. Til slutt gav eg opp og gjekk tilbake til Philip, som eg sjølvsagt kjefta på, og så ordna han pirattaxi og prøvde seg på å gjere alt godt med ein stratos. Det funka ikkje. Men så var vi plutselig heime og då var alt bra igjen.

TAKK til Shaun og gutta for konserten, som kom veldig overraskande men på eit prefekt tidspunkt.
No skal eg tilbake til arbeidsoppgåvene mine, som akkurat no består i følgande: sjekke ut rikspakken og andre tv-abonnement, lage budsjett for sameiet (eg er kasserer, hehe), lese DetNye, fakturere jobben, sjekke finn.no for møbler og seilbåter, ringe Gravdal Båtforening og spørre om pris på båtplass, lese nyheter, håpe på mindre nedbør til eg skal gå heim igjen og diverse andre unyttige ting.
Tolk ja? Indeed.

NB: Beklager den ikkje-eksisterande sammenhengen mellom tekst og bilde i dette innlegget.

This side up!

 

Det var alt eg ville sei igrunn. 

Bergen Fjellfykarlaug og basehopping generelt

Etter at Yngve forsvant har eg fleire ganga tenkt; stopp. Basehoppinga har på ein måte tapt seg litt, og eg trur kanskje eg aldri kjem til å gjere det igjen. Eg veit at det er fleire i fallskjermklubben og basemiljøet som ikkje heilt veit korleis dei skal ta stilling til hoppinga i framtida. Enn så lenge har vi berre utsatt å bestemme oss, fordi det uansett er vintersesong. Men våren er rett rundt hjørnet. Sjølv om eg trur eg har bestemt meg, vil eg sei at eg har vanvittig respekt for alle som bestemmer seg for å fortsette.

Håpa bildene kan tale for seg.

Fordi det er ekstremt! Det er ekstremt sosialt. Ekstremt spennande. Ekstremt langt vekk frå kvardagsrutiner. Ekstremt intenst. Ekstremt personlighetsforsterkande. Ekstremt deilig (å falle, men det veit jo alle). Ekstremt vakkert (naturmessig). Ekstremt god trening. Ekstremt fine folk.

Eller kanskje eg ikkje er heilt ferdig med dette likevel?

Quítese la ropa, por favor!

No har eg gått til innkjøp av den høgst nødvendige spanske fraseboka, sjølv om vi er langt over halvvegs i opphaldet. Eg har begynt å skjønna litt av teikninga, men syns tysk går spansk ein høg gang når det kjem til gjenkjennelse og gjetting av ord og betydninga av dei. Skulle hatt Sunniva her!

Ellers er solkysten som eg tidligare har nevnt; full av nordmenn. "Lille Norge" er det mange som kaller det. Den lille byen Albir ligger mellom Valencia og Alicante, like nord for Benidorm. Området er totalturistifisert (eit ord eg nettopp laga), som betyr at opprinneleg kultur og språk er vaska bort til fordel for tilreisande. Spanjolane her er ikkje eingang spanske - dei er rumenere eller nederlendere, eller til og med norske. Ja, det har skjedd at eg har komt i spansk-frase-snakk med ein butikkselger som omsider viste seg å vere fra Kirkenes.

For å illustrere galskapen har eg knipsa litt rundt omkring når vi har passert sjapper i gatene. I tillegg blei eg og min kjekke kollega Siri stoppa på gata i dag av ein mann som satt på eit bord ved ein uterestaurant. Han var ein eldre herre med avis og solbriller som kikka opp på oss og sa; "Heihei - dere ser norske ut!".

No er dagen over, og eg kjenner at kroppen har tatt både sol og sikkert rundt to mil med vandring i gatene i dag også. Vi har det kjempefint og nyter livet på statens rekning.

Hasta luego, amigos!

I love my job

Solkysten i Spania!

Pros: Ein kul jobb. Overkommelig utetemperatur. Appelsintrær i gatene. Rullestein på stranda. Spa-avdeling på hotellet. SOL heile dagen. Billig mat og drikke. Vasse-i-strandkanten-temperatur. Eit språk som minna meg om fantastiske Yngve.

Cons: Nordmenn overalt!! Klisjéen eksisterer i beste velgåande.