Dei siste vekene...

 ... har eg vert innom fem forskjellige hotell rundt omkring i landet. Til fornøyelse (og forundring) kunne bl.a. hotell Panorama i Trondheim skilte med både popcornmaskin og softismaskin, free of charge, for alle gjestane. Ellers har eg oppdaga at det slett ikkje er obligatorisk med denslags service for å tilfredsstille meg. Gje meg eit reint håndkle og ei god dyne, så kan eg sove neste kvar som helst.



Eg har tatt kjørt bil, buss, trikk, tog, fly, båt og sykkel, samt spasert ein god del. Og stått i heis. Av og til er heisane lange, og av og til er dei korte. Den heisen som var i Tyholt-tårnet i Trondheim var ganske lang, og tok oss 75 meter over bakken for å nyte utsikta over byen medan vi åt på Egon. Så roterte den i tillegg, til min store oppdagelse.

Den roterte ca ein runde i timen. Det føltes litt som eit solur, når vi omsiden hadde rotert halvanna runde og eg kunne vite kva klokka var.

Frilanslivet er ikkje så ille, men det kan vere ganske så utmattande å aldri vere heilt asvlappa. Derfor er eg takknemlig for å skulle tilbringe dei neste to vekene heime, bortsett frå ein kort tur til Stavanger med Kaia, og forhåpentlegvis treffe Ragnhild og kanskje også Camilla?

Siv: Eg og Camilla gjekk oss faktisk nesten vill i Venezia. Dessuten gadd vi ikkje å leige sånne gondolbåta, for den båten som gjekk i skyttel mellom byen og parkeringsplassen (ja, ein måtte køyre inn på eit svært parkeringsområde og ta båten derifrå) var eigentleg meir enn nok på det skitne vatnet. Sjå no berre sjølv:

"Hvor er willy?"
Og så åt vi ein pasta som smakte ingenting og kosta alt. Alt eg hadde i lommeboka iallfall. Så sånn var det!

Hermetiske pærer

Eg trudde eg skulle daue av latter i går på jobb. Eg havna i eit ganske koselig kaffeslaberas med heimesmurte brødskiver og denslags. Ganske grei jobb igrunn, så seint på ein torsdag. Men så kom det: åresalg.

Eg har ikkje vert med på åresalg sidan eg var med Besta i Kvammen kapell for kanskje 15 år sidan. Det var jo alltid spennande, og eg kan endå hugse rektor Einar som holdt oss på pinebenken med den trekkegreia, som er ein liten trekloss med kuler inni og så skal dei ristast og snus opp ned sånn at alle "hull" blir fylt med ei kule. Så kan den låsast og deretter lesast talla opp. Ekstrem-bingo, på ein måte.

Fant eit bilde av ein sånn! Skjønna ka eg meina?

Vel, uansett. Det var åresalg og premier. Eg syns igrunn det berre var nostalgisk og trivelig, heilt til min kollega bøyer seg over meg og seier: "Dæven.. Han vant ein boks hermetiske pærer..". Det var det einaste som ikkje stemte med mine erindringar av basarlivet som barn. Eg hugsar svære heimehekla sengetepper, strikkegensere, kaker, bøker, kunst og nips. Som oftast var det heimelaga ting og tang. Og gjerne store nytte- eller praktgjenstandar. Men her hadde altså ein av deltakarane stukke av med ein boks hermetiske pærer. Og dei var ikkje heimelaga. Tvert imot var dei kjøpt på Europris, etter merket å bedømme. Eg hiksta så tårene trilla lenge etterpå, og prøvde alt eg kunne å stoppe. Det var ikkje enkelt. Eg ler faktisk litt fremdeles. Basar er rett og slett ikkje kva det eingang var.

No er det straks helg. I morgon er det feiring av Bergen Fallskjermklubb sin 40års-dag, og det skal gjerast med stil. Middag og kalas på hotell Terminus, og min første fest (!) på veldig, veldig lenge. Gleda meg!

Gratulerer

Nevnte eg at eg og Philip tenkte å skille oss først, og gifte oss etterpå? Like greit å vere ferdig med skiten.

God morgon!

Deilig morgonstemning i stova mi, som vanleg. All bran og sitronte til frokost, Ronny på P3, heimekontor og lilla strømpebukse setter meg i knallhumør!


Ser for meg at dei siste 30 sidene i boka er slukt og fordøyd i løpet av formiddagen. Kan anbefale boka! Den er skrive i 1932 og truleg ikkje revidert så veldig sidan den gang. Eit språkleg og kulturelt klenodium!

Helg på Hegreneset

Ikkje rart eg våkna klokka 07.30 i dag! Etter å ha brukt dei siste dagane til intet mindre enn soving, spising, lesing og kosing, kan ein vel ikkje forvente noke meir?

Eg tok med meg Philip til Sunnfjord for å gjere det eg vanligvis gjer når eg er i Sunnfjord. Ingenting.
Eller jo, når eg tenker meg om så måtte vi faktisk jage kyr.

Foruten det, var det lite som kunne reknast som energi- eller konsentrasjonskrevande aktiviteter. Kjekt å sjå besta og besten igjen som alltid! Dei er så spreke og fine, spesielt besten som forbanna den bærbare pc'en sin fordi den ikkje ville skru seg på. Besta imponerte med spanskkunnskapane sine, for ho venta besøk av kjæresten til sønnen sin neste veke, og ho kjem frå Cuba. Tommel opp!

Det ser ut til at jobbmarkedet tar seg pent opp igjen, og allereie laurdag skal eg kanskje streife landet for å oversette det vakre teiknspråket. Gleda meg veldig! Framover skal eg og Guro satse eindel på å ta tolkeoppdrag saman. Vi fekk tips frå vår evige tolkehelt, Per Olav, om å danne slike "team" som blir drevne på å tolke ilag. Så det blir bra for framtida, det er eg heilt overbevist om!

No skal eg gjere heilt vanlege ting som alle husmørde gjer når dei er aleine heime. (Vaske opp, støvsuge, vindushoppe på nett, gå rundt i høghela sko, dagdrømme, høyre på radio og liknande. Hurra!)

"Ser du har sansen for meg"

Long time no writing

Å fy flate, no kosa eg meg. Eg har ikkje ord for kor masse eg trives i min supre leilighet, heilt aleine, med radioen på og instant coffee i Førdefestivalkruset mitt.

Dei siste dagane har eg konsentrert meg hardt om å slappe av så masse som mulig. Forleden dag var eg og Philip unnom Fretex der eg skaffa meg fire fine bøker: Parfymen, Berlinerpoplene, Bokhandleren i Kabul og sist men slett ikkje minst.. Mytteriet på Bounty! Dagane går med til å lese bøker, tråle etter gode jobboppdrag (kor er det blitt av alle dei døve no i fellesferien?!) og nyte regnet. Og mimre om tidenes mest energikrevande sommerferie. Her illustrert av Daniel aka D-Dog og Sunniva i vindtunnellen utanfor Moskva. Her flaksa vi rundt i to dagar med totalt to (!) timar i fritt fall under hard coaching. Oh my. 

Noko som til slutt resulterte i at eg og Sunniva kunne gjere dette

Gratis Flåge er herved eit fullverdig lag med kamera på riktig hode. Lene aka Lenin er vår lagkaptein og smånervøse kameradame før NM 10.-14. august, mens eg og Sunniva ser på heile opptøyet som MORO og gleda oss til bankett og fest. 

I Russland fant vi fem bikkjer. Dei var pittesmå og forlatt av både biologiske og menneskelege "foreldre" og overlatt til eit liv som hoppfelthunder med ansvar for seg sjølv. Vi kunne jo ikkje anna enn å elske dei, og døpte dei D-Dog (han feite), P-Momma (veslejenta), Arild/Adolf (den einaste kvite), Noname og Åshild. Akkurat koffor den eine blei heitande Åshild er meg ubekjent. Philip (den menneskelege P-Momma) og P-Momma the doggie fant tonen og det var kjekt å sjå Philip smelte. Ikkje ofte det skjer :-)

Siste hoppedagen hadde Philip reservetrekk. Det utspant seg etter eit hopp ingen hadde trua på, men som gjekk så til dei grader BRA at alle lo i separasjon. Philip lo mest av alle, og hiksta idet skjermen kom ut - først den eine veien, så den andre, og viste seg uverdig å samle på. Eg og Sunniva satte vår stolthet i å få bragt alt utstyret tilbake til den uheldige kjæresten min, og landa like gjerne rett ved fribag og skjerm eit stykke unna. For ein dag! Det resulterte i ein kasse, som grunna temperatur og smakskvalitet vart sett i dusjen med iskaldt vatn over seg. Eg ler fremdeles av det siste hoppet, over ei veke etter.